সংকিট নহয় সজাগ হওকঁ

সাম্প্ৰতিক সময়ত কৰোনা ভাইৰাছে সৃষ্টি কৰা ত্ৰাসে সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ বাবেই যি সংকট কঢ়িয়াই আনিছে, সেইয়া আমাৰ সকলোৰেই পৰিলক্ষিত হৈছে। এইখিনি সময়ত নিজকে মানসিক বাঢ়ে সুস্থ কৰি ৰখাটো খুবেই প্ৰয়োজনীয়, কিয়নো মানসিক শক্তি সবল হৈ থাকিলেহে আমি শাৰিৰীক ভাৱেও এখন যুদ্ধ কৰিবলৈ শক্তি লাভ কৰিম। লকডাউনৰ এই সময়চোৱাত সকলোৱেই নিজৰ ঘৰতে থাককচোন। কোনো ধৰনৰ প্ৰয়োজনীয় কাম নাথাকিলে কোনেও বাহিৰলৈ যাতে ওলাই নাযায়, তাৰ বাবে সমাজৰ এজন সুস্থ ব্যক্তি হিচাপে আপুনি নিজেও কথাষাৰ পালন কৰক আৰু আন দহজনকো কওকঁ। সাম্প্ৰতিক সময়ত অসমত ভয়াবহ ৰূপত কৰোনা ৰোগী বাঢ়িব ধৰিছে, গতিকে এই কথাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি আপুনি যাৱতীয় যিখিনি সাৱধানতা, সেইখিনি পাৰে মানে গ্ৰহণ কৰক। সমাজত এনে এচাম লোক আছে, যিসকল বৰ্তমানেও এই ভয়ংকৰ মহামাৰীৰ বিষয়ে জ্ঞাত নহয়, যাৰ বাবে সংক্ৰমণ তেওঁলোকৰ দ্বাৰাও বিয়পাৰ সম্ভাবনা আছে।গতিকে এই মহামাৰীৰ বিষয়ে,আমি যিসকল জ্ঞাত, তেনে লোক সকলক ভালদৰে বুজাই দিয়াটো আমাৰ কৰ্তব্য, সেইয়াও কিন্তু সম্পূৰ্ণ সামাজিক দূৰত্ব বজাই ৰাখিহে।

কৰোনা ক’ত, কেনেদৰে, কিহৰ মাধ্যমেৰে সংক্ৰমণ হব পাৰে আমাৰ জীৱনলৈও,হয়তো ঘৰতে থকা স্বত্বেও আমাৰ বাবে সেইয়া বৰ্তমানে এক ডাঙৰ প্ৰশ্ন হৈ পৰিছে। গতিকে এইখিনি সময় সংকিট হৈ কাম কৰাৰ সময় নহয়। মাত্ৰ প্ৰতিটো সময়তেই সকলোৱেই সজাগ হৈ থাকি আন দহজনকো সজাগ কৰি ৰখাৰহে সময়। মানসিক অৱস্থা সুস্থ সবল কৰি ৰাখিবলৈ আমি নিজকে যদি ভাল পোৱা কামবোৰেৰে ব্যস্ত কৰি ৰাখো, তেনেহলে বহুখিনি সকাহ পাব পাৰি। কোনোবাই ৰান্ধি ভাল পায়, ৰান্ধক, কোনোবাই সাহিত্যৰ চৰ্চা ভাল পাই, কৰক, নতুবা সংস্কৃতি ভাল পোৱাসকলে সংস্কৃতিৰে চৰ্চা কৰক, মুঠতে নিজক মানসিক ভাবে সুস্থ কৰি ৰাখিবলৈ যত্ন কৰক।

মাস্ক, ছেনিটাইজাৰ এইসমূহৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ পাহৰি নাযাব। ঘৰৰ বাহিৰত খোজবোৰ সজাগ হৈহে আগবঢ়াই দিব।
সংকট কালচোৱাত সংকিট নহয়, সজাগ হওকঁ।

মাজ ৰাতি কেতেকী (MAJ RATI KETEKI-an amazing Assamese film)

“মই যেতিয়া সেউজীয়া ঘাঁহ আছিলো আছিলো তেওঁ মোৰ ৰঙা বেলিটো আছিল।” – মাজ ৰাতি কেতেকী। ” When I was green grass, he was my red sun.”

(National award winning amazing Assamese film. Available on Netflix.)

সমগ্ৰ বিশ্বতে এতিয়া কৰোনাৰ তাণ্ডৱ। আমিবোৰে কটাইছো এটা বন্দীত্বৰ জীৱন, যি মানৱ জীৱনৰ বাবে সচাঁকৈয়ে এক জটিলতাৰ সময় হৈ পৰিছে। মানসিক ভাৱে নিজকে সৱল কৰি ৰাখিবৰ বাবে সেয়েহে বহুলোকেই নিজকে ব্যস্ত কৰি ৰাখিছে ভালপোৱা কামসমূহেৰে। ঠিক সেইদৰে ময়ো ৰাখিছো।লকডাউনৰ সময়চোৱাত উপভোগ কৰা কেইবাখনো কথাছবিৰ ভিতৰত এখন অন্যতম হৃদয়স্পৰ্শী(heart touching film) কথাছবি হ'ল- স্বনামধন্য অভিনেতা(prominent actor) আদিল হুচেইন অভিনীত এখনি সুন্দৰ অসমীয়া কথাছবি "মাজ ৰাতি কেতেকী"। কথাছবি খনৰ পৰিচালক ডা: শান্তনা বৰদলৈ। পূৰ্বতে তেওঁৰ "দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা" উপন্যাস খনৰ আধাৰত নিৰ্মিত "অদাহ্য" আৰু এতিয়া "মাজ ৰাতি কেতেকী" দুয়োখন ছবিয়েই একো একো খন কলাত্মক ছবি।

ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হোৱা "মাজ ৰাতি কেতেকী" ছবিখনে সমাজৰ বহু কেইটা দিশক সুন্দৰভাবে দাঙি ধৰাৰ লগতে অতীত আৰু বৰ্তমানৰ দৃশ্য সমূহক সমান্তৰালভাৱে দৰ্শকৰ আগত উপস্থাপন কৰিছে। জীৱনৰ বাটত শৈশৱ কালৰ সময়চোৱাই কিদৰে প্ৰভাৱ পেলাই, সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ লোকৰ বাবে যে জীৱন সংগ্ৰামৰ সংজ্ঞা বেলেগ বেলেগ, আদি বহুবোৰ কথাৰ সংমিশ্ৰণে আৰু সুন্দৰ প্ৰকাশভংগীয়ে কথাছবি খনক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিছে‌। তাতেই আকৌ ছবিখনৰ চিনেমেট্ৰোগ্ৰাফী, সংগীত ব্যৱস্থাপনা, দৃশ্যগ্ৰহণ, আদিও বহু উচ্চ মানদণ্ডৰ‌।

ছবিখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰ প্ৰিয়েন্দু হাজৰিকাই প্ৰায় ১০ বছৰৰ বিৰতিৰ মূৰত অসমলৈ অহাৰ পিছত তেওঁৰ মানস পটত শৈশৱৰ ঘটনাৱলী কিদৰে ভাঁহি আহিছে আৰু বৰ্তমানটোক তেওঁ কিদৰে গঢ়িছে সকলোবোৰ কথাই যেন একো একোটা অৰ্থ বহন কৰিছে।মুঠতে কথাছবিখনে সচাঁকৈয়ে মোৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰি গ'ল। সাধাৰণ ঘটনাৱলীৰ অথচ সেইসমূহৰে এক অসাধাৰণ উপস্থাপন শৈলী। এনে কথাছবিয়ে অসমীয়া বোলছবি জগতলৈ সচাঁকৈয়ে আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছে৷ ছবিখনৰ কেইটামান ভাল লগা সংলাপ-

১.সন্দেহ আৰু সত্যৰ বোজা আমি সকলোৱে কঢ়িয়াও।
২. প্ৰিয়জনৰ বিষয়ে সত্য লিখিবলৈ হ’লে কলিজাত বৰফ জমা হয়৷
৩. কিয় তুমি পুৰষ্কাৰ নোপোৱা কিতাপবোৰ নপঢ়া নেকি?
৪. নকল কৰি কিতাপ লিখিব পাৰি, সাহিত্যিক হব নোৱাৰি।
৫. মই যেতিয়া সেউজীয়া ঘাঁহ আছিলো, তেওঁ মোৰ ৰঙা বেলিটো আছিল।
কথাছবি খন নোচোৱা সকলে এবাৰ চাব। সচাঁই নিজৰ জীৱনৰ কিছু মূহূৰ্তক বিচাৰি পাব। মুঠতে হৃদয়ত সাঁচ বহুৱা এখন অসমীয়া ছবি।

(Watch the fim, it is an amazing story.)

Every_picture_has_a_story

#mini_tale

I still remember that beautiful day. We (ma, pita and i) were passing through the #Dihing_Patkai reserve. There is a small roadside market called “#Maya_Bazar”. You can find different kinds of local and fresh vegetables,local fish ect in that small market produced by the local farmers or villagers and their most of the customers are those visitors who passes through that reserve by personal vehicle.Whenever we pass through that market, my mom always buy something from that market.
At that day I too went with my mom.When mom was busy buying vegetables.Suddenly I saw them( those two old smiling queens of my grandma’s age).They were in a very happy mood. The way they were smiling and talking with each others, they looked so beautiful. At that moment their smiling faces gave me a strange feeling in my heart..I also started to smile and took out my phone to capture those beautiful smiles. But, then I felt that, they may feel uncomfortable if I take their pictures without their permission.
So I went to their stalls and asked them, “aita(grandma) can I click your pics?” They smiled and one of them asked me”Mai(dear),you want to click our pictures? Ahhh,we become old now” and they laughed. Again I requested them just one aita, your smile is so beautiful and I want to capture it on my phone,so can I?.” Then they said to me, “wait dear, let me make up my dress properly.OK…now you can click.” I smiled and said okkk.When I showed their beautiful pictures, they asked me “is it me, waw, I am looking so beautiful na?” I said yes, “dhuniya(beautiful) aita”.
After all these, they asked my name,what I m doing these days,my address etc and touched my cheeks in a lovey way. I swear now I can’t express that feeling…..At that moment I felt that I know them for so many years. I also felt that their love was really pure and selfless.And ya…I must say that, it doesn’t matter who you are,from where you belong to,what is your status, it’s all about love,kindness, and selflessness which make you a great and awesome person..They had nothing to gave me, but they had so many things to share with me. After all they had a good and a big heart. The way they treated me, it was an undescribable feeling for me.
Now I wonder,how they are surviving in this present situation.Because the source of their earning is also in a lockdown mood. #dhuniya_aita.

#portrait_photography #lockdown #stay_home_stay_safe.

Continue reading “Every_picture_has_a_story”

মৰিচীকাৰ পমখেদি

সাগৰৰ ঢৌবোৰে সিহঁতৰ দুয়োৰে ভৰি বাৰে বাৰে স্পৰ্শ কৰি গৈছে।জোনৰ পোহৰে নীলিম সাগৰত যেন সোণহে চৰাইছে। জোনাকী পৰুৱাবোৰে যেন সিঁহতৰ কথাবোৰ কাণপাতি শুনি আছে। সাগৰৰ গভীৰ ঢৌবোৰ যেন ক্ৰমান্বয়ে অধিক অশান্ত হৈ পৰিছে সিহতৰ কথোপকথনত। বহুদূৰৈত জ্বলি আছে লাইট পোষ্টৰ সেই ৰঙা লাইটতো।তাই উমান কৰিছে, জাহাজবোৰে যেন সাগৰখনৰ সৈতে এক অন্তৰংগ আলাপত লিপ্ত হৈছে।তাৰ মৌন ওঁঠৰ ভাষাবোৰ তাই দুচকুয়ে পঢ়ি গৈছে।প্ৰকৃতিপ্ৰেমী হোৱাৰ বাবেই সি বহুপৰ প্ৰকৃতিতেই কটায়।সদায় ফোনত কৈ থকাৰ দৰেই তাইক আজি সি ফুৰাবলৈ লৈ গৈছে। তেনেতে হঠাৎ সাৰ পাই তাই দেখিছে যে সেইয়া তাইৰ এক স্বপ্ন। নেদেখিবওনো কিয়? তাইৰ উৰণীয়া মনটো যে আজি তাৰ অধীন। সি তাইৰ কাহানিও নহয় বুলি জানিও অবুজ মনটোক বুজনি দিয়াত তাই ব্যৰ্থ।


সাধাৰণ সি টোৰ প্ৰেমত চঞ্চলা তাইজনী বৰ গভীৰভাৱে সোমাই পৰিল। তাই আজি উপায়হীন। তাইৰ অকোৱা- পকোৱা কথাবোৰত হয়তো কেতিয়াবা সি অস্বস্তিবোধও কৰে।কাহানিও কিন্তু সি তাইক সলনি হবলৈ দাবী নকৰে। সি তেনেই সাধাৰণ যদিও তাই তাৰ মাজতেই তাইৰ কল্পনাৰ মানুহজনক বিচাৰি পায়। হয়তো সন্ধান পাই তাইৰ সুখৰ পৃথিৱীখনৰো। সি ব্যস্ততাৰ মাজতো নিজকে জীয়াই ৰাখিবলৈ শিকাই তাইক। তাইৰ অভিমানবোৰ ক্ষন্তেকতে কথাৰেই নাশ কৰিব পাৰে সি। ধৈৰ্য কি, তাৰ পৰাই শিকিছে তাই। তাইক নিজৰ সৈতে চিনাকী কৰোৱা মানুহজনো হয়তো সিয়েই।


তাই আজিকালি প্ৰায়েই তাহাঁতৰ সম্পৰ্কটোৰ নাম বিচাৰি ফুৰে।সেইয়া বন্ধুত্ব নে আন কিবা? নাম নোহোৱা এটা সম্পৰ্কৰেই যেন সকলো আৰম্ভও হৈছিল আৰু এদিন হয়তো সমাপ্তও হব সকলো তেনেদৰেই। সেয়েহে তাই ভৱিষ্যতটোলৈ ভূমূকি মাৰিবলৈও ভয় খায়।কেতিয়াবা অনুভৱ কৰে তাৰ অবিহনে তাইৰ অস্তিত্ব কি? তাই যেন তাৰ পৰা কাহানিও বিছিন্ন হব নোখোজে, সেয়ে তাই নামবিহীন সম্পৰ্কটোকে আজিও বুকুত বান্ধি লৈ ঘূৰি ফুৰে। সি কিন্তু সেই আগৰ দৰেই আজিও সন্ধ্যাৰ কথাই তাইৰ আগত প্ৰকাশ কৰে। সি প্ৰেমত ভাগি পৰা এজন দূৰ্দান্ত প্ৰেমিক, যি এতিয়া প্ৰেমক ভয় কৰে। কাহিনীটো আৰম্ভ হৈছিল,তিনিবছৰৰ আগত বৰুৱা গাৰ্লচ পি.জিৰ ৭ নম্বৰ ৰোমটোত।

ৰূমটোত নিশা, আৰ্হি আৰু শ্ৰেয়া তিনিজনী। শ্ৰেয়া আৰু আৰ্হিতকৈ নিশা ডাঙৰ যদিও তিনিওজনী সমনীয়াৰ দৰেই থাকে। সকলোসময়তে বিন্দাছ কৈ থকা নিশাই ফুৰি,বজাৰ কৰি বিৰাট ভাল পায়। আনফালে আৰ্হি আকৌ নিজৰ পৃথিৱীত ব্যস্ত হৈ থাকি ভালপোৱা ছোৱালীজনী। শ্ৰেয়াক আকৌ হোষ্টেলত সকলোৱে ড্ৰামেবাজ বুলিয়েই জানে। কল্পনাৰ পৃথিৱীৰ মাজত থাকি ভালপোৱা ছোৱালীজনী শ্ৰেয়া। ডাঙৰ হৈছে যদিও যেন মনটো আজিও এজনী কণমানি ছোৱালীতকৈ কোনো গুণেই কম নহয় তাইৰ। তথাপিও আৰ্হি আৰু নিশাৰ বাবেই হয়তো তাই বহুখিনি সলনি হ’ল লাহেকৈ। সিহতি জীৱনৰ বহুখিনি প্ৰয়োজনীয় কথাই শিকালে শ্ৰেয়াক। তথাপিও গোটেই পৃথিৱীখনকে সহজ সৰল বুলিয়েই ভবা ছোৱালীজনীৰ মানুহক চিনি পাবলৈ এতিয়াও বহুখিনিয়েই বাকী। ২য় ষান্মাষিকৰ পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পিছতেই আৰ্হি ঘৰলৈ গুচি গ’ল। ৰোমটোত তেতিয়া মাত্ৰ নিশা আৰু শ্ৰেয়া। শ্ৰেয়াই সিহঁতৰ সন্মুখৰ ৰোমটোতে থকা হিয়া আৰু এনিৰ লগত কম্পিউটাৰৰ ক্লাছ কৰিবলৈ যায়। আৰ্হিৰ পিছতেই হিয়া আৰু এনি শ্ৰেয়াৰ খুবেই ভাল বান্ধৱী। শ্ৰেয়াই কলেজীয়া জীৱনটোত যদি ভাল বান্ধৱী হিচাপে কাৰোবাক বিচাৰি পালে সেইয়া হিয়া,এনি আৰু আৰ্হি। ইজনী সিজনীৰ বাবে সুখ-দুখৰ লগৰী।ইজনীয়ে সিজনীৰ প্ৰায় প্ৰতিটো কথাই জানে। কেতিয়াবা খুট-খাটকৈ সৰু -সুৰা কথা কিছুমানত তাহাঁতৰো নলগা নহয়। তথাপি মৰম বোৰে তাহাঁতক এৰাএৰি হবলৈ নিদিয়ে‌। য’লৈকে নাযাঁওক কিয়, যিয়েই নকৰক কিয়? তাহাঁতৰ সকলো একেলগে আৰু লগত নিশাও তাঁহাতৰ লগৰী। নিশা আৰু শ্ৰেয়াই ৰাতি প্ৰায় তিনিমান বজালৈকে কথা পাতে। জীৱনৰ কথা। মাজে মাজে ইজনীয়ে সিজনীক উপদেশো দিয়ে। তাহাঁতৰ কল্পনাবোৰ যে কাহানিও শেষ নোহোৱা বিধৰ,সেইয়া সিহঁতিও বুজে। অথচ কথাবোৰ বন্ধ নহয় তাঁহাতৰ । কেতিয়াবা যদি গভীৰ আলোচনা,কেতিয়াবা আকৌ খুহুতীয়া। মুঠতে ইজনীয়ে সিজনীৰ সকলো জানে। সৰু কথা এটাৰ পৰা গৈ গৈ কথাই কোনটো দিশে গতি কৰে দুইজনীয়ে ধৰিবই নোৱাৰে। আৰ্হি থাকিলে তাইয়ো মাজে মাজে এষাৰ দুষাৰমান কয়। কেতিয়াবা আকৌ তাই শুই গলেও শ্ৰেয়া আৰু নিশাৰ কথা শেষেই নহয়।

নিশাই প্ৰায়ে শ্ৰেয়াক নিশাৰ এজন বন্ধুৰ বিষয়ে কয়। শ্ৰেয়াইও মন দি শুনে। আচলতে নিশাই শ্ৰেয়াক বহুতৰ কথাই কয়। কিন্তু, শিৱাশীষৰ কাহিনীটোৱে শ্ৰেয়াক তাই বুজিব নোৱাৰাকৈয়ে বৰকৈ প্ৰভাৱ পেলায়। কিয় জানো ল’ৰাটোলৈ বৰকৈ দুখ লাগে তাইৰ। নিশাই বহুদিন তাৰ কথা নুলিয়ালেও শ্ৰেয়াই নিজেই সুধে তাৰ কথা। প্ৰেমত পোৱা প্ৰতাৰণাৰ বাবেই শিৱাশীষে আজিদিন ধৰি প্ৰেমত বিশ্বাস নকৰে। বৰ্তমান পুণেৰ এটা মাল্টিনেচনেল কোম্পানীত তাৰ চাকৰী। এজন ভদ্ৰ আৰু দায়িত্বশীল ল’ৰা সি। এদিন নিশাই শিৱাশীষৰ সৈতে কথা পাতি থাকোঁতেই ফোনটো শ্ৰেয়াৰ ফালে দি কৈছিল-“শিৱাশীষ,লোৱা মোৰ ৰোমমেটৰ লগত কথা পাতা। মই যে তোমাক কৈছিলো তাইয়েই। তাইৰ লগত চিনাকী হোৱা।তাইয়ো তোমাক খুব ভালদৰেই চিনি পায়। প্ৰথম অৱস্থাত শ্ৰেয়াই ফোনটো লবলৈ অলপ অস্বস্তিবোধ কৰিছিল। কিয়নো এজন অচিনাকি ল’ৰাৰ সৈতে তাইৰ সেইয়া প্ৰথম কথা আছিল। সেই যে দুয়োটাই হেল্ল’টোৰে আৰম্ভ কৰিছিল তাৰ পিছত প্ৰায় ত্ৰিশ মিনিট সময় কেনেদৰে পাৰ হৈছিল সিহঁতে গমেই পোৱা নাছিল। শ্ৰেয়াৰ অনুভৱ হৈছিল, তাই যেন তাক আগৰ পৰাই চিনি পায়। সি যেন তাইৰ কোনোবা আপোন মানুহ এজনহে। কব নোৱাৰাকৈয়ে শ্ৰেয়াৰ কিবা এটা ভাল লাগিছিল তাৰ সৈতে কথা পাতি আৰু তাহাঁতি কথা পাতি মন কৰিছিল যে গানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তাহাঁতৰ চিন্তা-ধাৰা বোৰলৈকে দুয়োটাৰ মাজত বহু কথাৰে মিল আছিল। সেই কথোপকথনটোৰে যে আৰম্ভ হৈছিল আজিও চলি আছে সকলোবোৰ‌ ঠিক সেইদৰে হয়তো আজিকালি আৰু অধিক গভীৰহে হব ধৰিছে তাহাঁতৰ কথাবোৰ। কোনোদিন লগ নোপোৱাকৈয়ো বছৰৰ পিছত বছৰ জানো কোনোবা কাৰোবাৰ ইমান আপোন হব পাৰে। শ্ৰেয়াক এই কথাই আজিও আমনি কৰে। তথাপি শ্ৰেয়াই অনুভৱবোৰক সযতনে সামৰি ৰাখি থয়, তাইৰ মাজতে। ইটোৱে সিটোৰ কথা প্ৰায় সকলো জানে। জীৱন সম্পৰ্কে,ভাললগা, বেয়ালগাবোৰৰ বিষয়ে সকলো কথাই দুয়োটাই আলোচনা কৰে। আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা ইটোৱে সিটোৰ মনৰ কথাবোৰ সকলো বুজি পায় শব্দৰ অবিহনেও। শ্ৰেয়াৰ সৰুতকৈয়ো সৰু কথাকেইটাও তাক নকলে তাই নোৱাৰে। সি তাইৰ প্ৰতিটো কামত উৎসাহ দিয়ে, তাই হাৰি যাব খুজিলে সাহস দিয়ে, তাইক হাঁহিবলৈ শিকায়, জীৱনটোক চম্ভালি লবলৈ শিকায় সি। ঠিক সেইদৰে শ্ৰেয়াইও তাৰ মৌনতা বোৰক পঢ়িব পাৰে,দুখবোৰক অলপ হলেওঁ সুখৰ নাম দিব জানে,সি তাৰ সুখবোৰক তাইৰ আগত ব্যক্ত কৰিলে তাই আকোৱালি লব জানে।

প্ৰথমে সেই হোৱাটচ্এপত দুয়োৰে ভাললগা গানৰ সালসলনি আৰু এতিয়া সেইবোৰ পৰিণত হ’ল দৈনন্দিন বাৰ্তা বোৰলৈ। শ্ৰেয়াৰ কেতিয়াবা ভাবিও আচৰিত লাগে যে তাই কেনেকৈ যে তাৰ দৰে কাৰোবাক বিচাৰি পালে। কেনেকুৱা এটা আচৰিত সম্পৰ্ক, যাৰ সান্নিধ্যই তাইৰ ধীৰ গতিত চলি থকা জীৱনটোৰ বহুখিনিয়েই সলনি কৰি পেলালে। নিজকে কোনোবা অচিন ঠাইত হেৰুৱাই দিয়া তাইজনীয়ে পুনৰ নিজকে বিচাৰি পালে। যি প্ৰতিপল তাইক প্ৰেৰণা দি যায় জীৱনটোক সুচাৰুৰূপে গঢ়িবলৈ। তাই কেতিয়াবা অনুভৱ কৰে হয়তো ভগৱানে তাক পঠিয়াইছে তাইৰ কাষলৈ,তাইৰ জীৱনটোক গঢ় দিবলৈ।

সময়ৰ তাগিদাত লাহেকৈ তাহাঁতৰ জীৱনৰ দিশবোৰো সলনি হবলৈ ধৰিলে। শ্ৰেয়াৰ ৰোমটোলৈ নিশা বাৰ ঠাইত আহিল প্ৰিঞ্চি।তাইৰ মৰমৰ নিশা বাক আজিও তাই মিছ কৰে। অৱশ্যে ফোনত কথা পাতে, তথাপিও ওচৰত থকা নিশা বাজনী আৰু ফোনত কথা পতা জনীৰ মাজত তাই অলপ হলেওঁ পাৰ্থক্য বিচাৰি পায়। শ্ৰেয়াহত এতিয়া হোষ্টেলৰ চুপাৰ চিনিয়ৰ মানে পঞ্চম ষান্মাষিকৰ ছাত্ৰী। কিনাৰৰ ৰোমত থাকে ৰিয়া, কাবেৰী।মাতে কথাই খুব মৰম লগা ছোৱালীকেইজনী। তাতেই আকৌ প্ৰাৰ্থনা, শিৱানী, কৃতি (যাক সকলোৱে কচুগুটি বুলি কয়)সিহঁত আছেই। বৰুৱা পি.জি ৰ আদ্দাবোৰ লাহে লাহে আৰু অধিক ৰঙীন হব ধৰিলে সময়ৰ গতিত। তাতে আকৌ আৰ্হি, শ্ৰেয়া, এনি আৰু হিয়াৰ একেবাৰেই শেষৰ কেইটা দিন নহয় জানো কলেজীয়া জীৱনৰ। তাহাঁতৰ ফুৰা-মেলাবোৰ বাঢ়িছে আগতকৈ। বন্ধ দিন হলেই হ’ল। গোটেইকেইজনী সাজি কাঁচি ওলাই যোৱাটো নিয়ম তাহাঁতৰ।মালিকৰ ওচৰত হাজাৰটা বাহানা দি হলেও ওলাই যাবই। তাহাঁতৰ দুখ যে মৰমৰ মনোহাৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয়ক আৰু কেইমাহমানৰ পিছতে বিদায় দিব লাগিব।বিদায় দিব লাগিব তিনিটা বছৰ পাৰ কৰা বৰুৱা পি.জিটো আৰু তাৰ মৰমৰ ছোৱালীখিনিক। স্নাতক শেষ হোৱাৰ পিছত আকৌ কোন কলৈ যায় পঢ়িবলৈ কোনেওটো নাজানে। শ্ৰেয়াৰ আকৌ সপোন নাহৰৰ দেশ মানে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়। আৰ্হিক প্ৰায়েই কৈ থাকে তাই,তই আৰু মই একেলগে পঢ়িম দেই।ভাল লাগিব এতিয়া যেনেকৈ স্ফূৰ্তি কৰো, তেতিয়াও কৰিম। আৰ্হিয়ে আকৌ সদায় কয়,হবচোন ৰ এতিয়াই নাভাবিবি। আগতে এইটোৱেই শেষ হৈ লওক আমাৰ। ইহ্ হব যা মই তোক এৰি নাথাকো বুলি শ্ৰেয়াই তাইক সাবটি ধৰে। তাহাঁতৰ পি.জিতে আকৌ আছে নিষ্ঠা নামৰ এক নম্বৰ চুলবুলি ছোৱালীজনী। যি নিজৰ প্ৰেমিকক লৈয়ে বহু সুখী। সকলোৰে ৰোমত নিজৰ প্ৰেমৰ কাহিনী কৈ কৈ ঘূৰি ফুৰা ছোৱালী জনীয়েই হ’ল মৰমৰ নিষ্ঠা। সকলো কামলৈয়ে তাইৰ খুব ভয়। চিনিয়ৰক সুধিহে কামবোৰ কৰে দেই বাইদেৱে।শ্ৰেয়াহতৰ মৰম বুটলিবলৈ আকৌ ৰিয়া, কাবেৰী,নিধি,প্ৰিঞ্চি, প্ৰাৰ্থনা,কৃতিহতো পিছ পৰি থকা বিধৰ নহয় । মৰম লগা ছোৱালী কেইজনী,প্ৰত্যেক জনীৰে নিজৰ নিজৰ মৰম লগাব পৰা গুণ আছে। সকলোকে ব্ৰো’ কোড ব্যৱহাৰ কৰি কথা কোৱা বিন্দাছ কৃতিয়ে শ্ৰেয়াক সদায় জোকাই ,”Can a girl and a boy be best friends?”.কিয়নো শ্ৰেয়াই যে কোনোবা এজন ল’ৰাৰ লগত চিনাকি হৈ কথা পাতিবলৈ ধৰিছে কথাটো দুজনীমানে জানে। সেয়ে কেতিয়াবা তাইক তাহাঁতি জোকাইয়ো। কিন্তু তাইয়ো হাঁহি এটা মাৰি হেই নহয় বুলি কথাটো পাতলাই থৈ দিয়ে। তাৰ পিছত আহে শ্ৰেয়াই সদায় বড়ো বিউটি বুলি জোকোৱা প্ৰাৰ্থনাজনী,যি মিচিকিয়া হাঁহিটোৰে সকলোকে মুহিব পাৰে। তাইৰ ৰোমমেট শিৱানী যি জীৱনটোক খুবেই সীমিত পৰিধিৰ মাজত ৰাখি থব বিচাৰে‌ আৰু সকলোৱে তাইক কয় যে, এটাই জীৱন ভালদৰে জীয়াই থাক। কিমান দিনৰনো পৃথিৱী। তাইৰ কিন্তু চিন্তাৰ কোনো অন্তই নাই। সৰু কথাটোও পাৰে মানে চিন্তা কৰে তাই। ৰিয়া আৰু কাবেৰী দুইজনী খুবেই মৰমিয়াল তাহাঁতৰ লগতে আকৌ স্বেতা আছেই। গোটেইকেইজনীয়ে শ্ৰেয়া হতৰ সৈতে কম ধেমালি কৰে নে? শ্ৰেয়াহতৰঁ সৈতে ফুৰিবলৈ যোৱা, একেলগে কাৰোবাৰ জন্মদিন থাকিলে উৎপাত কৰা আৰু বহুতো। দিনবোৰ শেষ হবলৈ অলপ দিন থাকোতেই শ্ৰেয়া আৰু আৰ্হিৰ লগৰ প্ৰিতীও আহিল তাহাঁতৰ পি.জি টোলৈ। ৰাংঢালি ছোৱালীজনীয়ে সকলোকে হহুৱাই ভাল পায়। খুব কম সময়তেই বৰুৱা পি. জিৰ সকলোৰে লগতে ভাল সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিল তাইৰ। মুঠতে শেষৰ দিন কেইটা তাহাঁতিকেইজনীয়ে ইমানেই ভালকৈ উপভোগ কৰিছে যে ভৱিষ্যতলৈ হয়তো মনত ৰৈ যাব দিনবোৰ।

প্ৰীতিৰ আগমনে বৰুৱা পি.জিটোক আৰু অধিক ৰঙীন কৰি তুলিল। সকলোৱে হাঁহিবহে পাৰে তাইৰ খুহুতীয়া কথাবোৰত। আৰ্হি, হিয়া, শ্ৰেয়া আৰু এনিৰ লগত তাইৰ মনটো মিলি যায় বাবে তাহাঁতৰ স্ফূৰ্তি বোৰ আৰু বাঢ়ি গৈছে। তাতেই আকৌ আজিকালি শ্ৰেয়াক সকলোৱে বেছিকৈ জোকোৱা হৈছে, কিয়নো তাইৰ মুখেৰে অজানিতে শিৱাশীষৰ নাম বেছিকৈ ওলাই যে। তাইয়ো অনুভৱ কৰিছে, হয়তো তাই তাৰ প্ৰেমত পৰিছে। আকৌ তাই ভাৱে, হবই নোৱাৰে। তাই আৰু প্ৰেম। পঢ়িবলৈ আছে,কেৰিয়াৰটো আছে।আগত শেষৰটো ষান্মাষিকৰ পৰীক্ষা আহি আছে। তাকো কোনোদিন লগ নোপোৱা ল’ৰাজনৰ সৈতে। যেনেহলেও ল’ৰা মানুহ‌। আকৌ ভাবে, ল’ৰাটো ভাল দেখোন। তথাপিও? তাই মনে মনে হাঁহেও কেতিয়াবা,কেতিয়াবা দুখো কৰে। তাই পালেই যেনিবা, সি জানো পাব। ভালপোৱা বুলিয়েইতো তাৰ এলাৰ্জি হোৱা হ’ল। কত বাৰ যে শ্ৰেয়াই বুজাইছে তাক। হলেও সি জানো বুজে। সদায় এটাই কথা তাৰ “সব ছোৱালী একেই”। সেয়ে আজিকালি শ্ৰেয়াই তাক নোকোৱা হ’ল। সময়বোৰ বাঢ়ি অহাৰ লগতেই শ্ৰেয়াৰ যেন তাৰ প্ৰতি ভালপোৱাবোৰো বাঢ়ি আহিব ধৰিল আৰু নহবওনো কিয়? তাৰ যে স্বভাৱেই তেনেকুৱা । কেৱল শ্ৰেয়াই নে, যিকোনো ছোৱালী হলেও প্ৰেমত পৰিব‌। দুটাবছৰত শ্ৰেয়াই ভলদৰেই তাক পঢ়িছিল। হয় তাই ডাঠি কব পাৰিব। সি আনৰ দৰে নহয়। সেয়ে হয়তো এদিন হঠাৎ তাই শিৱাশীষক সকলো কথা খুলি কৈ পেলালে। ভিতৰি আকৌ ভয়তে তাইৰ হাহোঁ নে কান্দো অৱস্থা । তাই আজিও ভাবে সেইখিনি সাহস সেই মূহূৰ্তত তাইৰ আহিল ক’ৰ পৰা। মনৰ খো-দোৱনি বোৰ এটা দীঘল পেৰাগ্ৰাফত লিখি শিৱাশীষক দি দিলে। শিৱাশীষ কিন্তু আনৰ দৰে নহয়। সি কথাখিনি পঢ়ি লৈ তাইক কথাবোৰ ইমানেই ধুনীয়াকৈ বুজালে যে তাই অন্ততঃ সকাহ এটা পালে। সেইদিনা হয়তো শিৱাশীষৰ নাটোৱে তাইক অলপ দুখ দিছিল যদিও তাই যে কথাবোৰ খুলি কৈছিল , তাতেই তাইৰ সুখ। তাৰ প্ৰতি থকা অনুভৱখিনি আজিও সাৰুৱা তাইৰ হৃদয়ত। তাই আজিও নিজৰ প্ৰাৰ্থনাত তাক সামৰি লয়। প্ৰতিটো সুখ- দুখৰ বাতৰিৰ সিয়েই প্ৰথম শ্ৰোতা। আন কাৰো প্ৰতি দেখোন শ্ৰেয়াৰ তেনে অনুভৱ নহয়‌। শিৱাশীষে তাইক বহুত বুজাই, কিন্তু তাই অবুজ। তাই যেন হৃদয়খন কাৰো সৈতে ভগাই লবই নোখোজে। এতিয়া কেৱল কেৰিয়াৰটোৰ প্ৰতিহে তাইৰ মোহ।

সময়বোৰ সলনি হোৱাৰ লগে লগেই স্নাতক ডিগ্ৰী লৈ শ্ৰেয়া আজি স্নাতকোত্তৰৰ ছাত্ৰী। যিদিনা শ্ৰেয়াৰ স্নাতকোত্তৰৰ এডমিচন আছিল। সেইদিনাই শিৱাশীষৰো নতুন চাকৰিত যোগদানৰ দিন আছিল। দুয়োটাই দুয়োটাকে নতুন জীৱনৰ শুভেচ্ছা দি সেই দিনা বহুপৰ কথা পাতিছিল। পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত শিৱাশীষে সদায় শ্ৰেয়াক উৎসাহ দিয়ে‌। কেৱল পঢ়াই নে? তাইৰ সকলো ভাল কামত। হয়তো আজি শিৱাশীষৰ উৎসাহবোৰেই তাই জীৱনত হেৰাই পেলোৱা বহুখিনি তাইক ঘূৰাই দিলে। এতিয়া দুয়োটাৰে মাথো সেইদিনটোলৈ অপেক্ষা, যিদিনা দুয়োটাই ইটোৱে সিটোক সন্মুখৰ পৰা সাক্ষাৎ কৰিব। শিৱাশীষেও আজিকালি প্ৰায়েই কয়, তোমাক ওচৰৰ পৰা লগ পোৱাৰ হেঁপাহ আছে বহুত। শ্ৰেয়াও কমজনী নে? ডিজিটেল পৃথিৱীখনৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহি প্ৰকৃত সত্যক ওচৰৰ পৰা পাবলৈকে এতিয়া দুয়োটাই অপেক্ষা কৰিছে‌। শ্ৰেয়াই যেন আজিও মৰিচীকাৰ পম খেদিয়েই ঘূৰি ফুৰিছে‌। তাই আচলতে প্ৰতিদিনেই নিৰিবিলি পৰবোৰত তাহাঁতৰ সম্পৰ্কটোৰ নাম বিচাৰি ফুৰে। কিন্তু সি সেই আগৰ দৰেই। তথাপি শ্ৰেয়াৰ অভিমান নাই। তাই তেনেদৰেই হয়তো সুখী।যাৰ সাহসে আজি তাইক ইমানখিনি ঘূৰাই দিলে হয়তো তেওঁ এজন ফৰিস্তা। সেইয়াই মৰিচীকাৰ পম খেদি শ্ৰেয়াৰ হৃদয়ৰ এক যাত্ৰা। তিনিটা বছৰ এতিয়া আৰু বহু দূৰ আছে।

সমাপ্ত

কৰোনা ভাইৰাচৰ আতংক আৰু কিছু উপলব্ধি

সাম্প্ৰতিক সময়ত সমগ্ৰ বিশ্বৰ বাবেই ভয়াবহতা কঢ়িয়াই অনা কৰোনা ভাইৰাচে এক ভয়ংকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি মানৱ জাতিটোক কেনেদৰে কোঙা কৰি পেলাইছে, সেইয়া আমাৰ সকলোৰে দৃষ্টিগোচৰ হৈছে। বিশ্বৰ প্ৰায় প্ৰতিখন দেশেই কম বেচি পৰিমাণে এই ভয়াৱহতাৰ সন্মুখীন হৈছে। এই ভাইৰাচবিধ ৰোধিব পৰাকৈ বৰ্তমানলৈকে কোনো ধৰণৰ শক্তিশালী ঔষধ আবিষ্কাৰ হোৱা নাই। দুই এখন দেশত আবিষ্কাৰ হৈছে যদিও বিশ্বব্যাপী ইয়াৰ প্ৰচাৰ সম্ভৱ হৈ উঠা নাই। এই ভাইৰাচবিধ ইমানেই মাৰাত্মক যে যিকোনো বস্তুৰ জড়িয়তেই ই মানৱ দেহলৈ এজনৰ পৰা আন এজনলৈ সহজেই সংক্ৰমণ হয়। আজি সমগ্ৰ বিশ্বতে দপদপাই থকা বহুকেইখন উন্নত দেশতেই এই ভাইৰাচ বিধে উপদ্ৰৱ চলাই দেশসমূহৰ অৱস্থা অতিকৈ সূচনীয় কৰি তুলিছে। কোঙা কৰি পেলাইচে দেশসমূহৰ অৰ্থনীতি। তেনে ক্ষেত্ৰত ভাৰতবৰ্ষ তথা ভাৰতৰ দৰে আন আন উন্নয়নশীল আৰু অনুন্নত দেশসমূহ কেনেধৰনৰ পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে বা অনাগত সময়ত কেনে এক পৰিস্থিতিয়ে বিৰাজ কৰিব তাক কল্পনা কৰিবলৈও ভয় লগা অৱস্থা হৈছে।
চীন দেশৰ ওৱান চহৰৰ এক বজাৰ অঞ্চলত এই ভাইৰাচ বিধৰ প্ৰথম সৃষ্টি হৈছিল বুলি তথ্য পোৱা গৈছে যদিও বৰ্তমানেও এই বিষয়ে বহু পৰীক্ষা নিৰীক্ষা চলাই থকা হৈছে যে প্ৰকৃততে এই ভাইৰাচবিধৰ উৎপত্তি ক’ত, কেনেদৰে হৈছিল। বিভিন্ন সূত্ৰই সদৰি কৰিছে যে এই ভাইৰাচ বিধৰ উৎপত্তিৰ কথা বহু কিতাপ-আলোচনীত হেনো বহু বৈজ্ঞানিকে আগতেই উল্লেখ কৰিছিল। মুঠতে এইবিধ ভাইৰাচৰ উৎপত্তিয়ে মানৱ সভ্যতালৈ যি দুৰ্যোগ কঢ়িয়াই আনিছে সেইয়া সঁচাই বৰ নিৰ্মম। আজি বিশ্বৰ চৌপাশে কেৱল মৃত্যুৰ ঘণ্টাহে বাজি থকা পৰিলক্ষিত হৈছে। নিজৰ আপোনজনক হেৰুওৱাৰ হৃদয় বিদাৰক দৃশ্যবোৰে সকলোৰে বুকু কপাই তুলিছে। সকলো দেশতে বন্ধ কৰি দিয়া হৈছে জনসমাগমৰ স্থলীসমূহ। আজি যেন সকলো জাতি- ধৰ্ম, হিংসা-বিদ্ৰোহ, বিভেদ আদিক আওকাণ কৰি প্ৰত্যেকজনেই প্ৰাৰ্থনা কৰিছে মাত্ৰ বিশ্ব শান্তিৰ অৰ্থে। সকলোৰে মনত এটাই আশা পুৰণি পৃথিৱীখন ঘূৰাই লাগে। এই বিশ্বব্যাপী চলি থকা ত্ৰাসৰ পৰা মুক্তি লাগে সমগ্ৰ বিশ্বকে।
অৱশ্যে এই ভাইৰাচবিধে যেন আমাক বহু কথাই শিকাইছে। আমি যদি ২২ মাৰ্চৰ সেই বিশেষ দিনটোলৈকে মন কৰো,অৰ্থাৎ যিদিনা গোটেই দিনটোৰ বাবেই ১৪৪ ধাৰা জাৰি কৰা হৈছিল সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে সমগ্ৰ ভাৰতবাসীকে নিজ নিজ ঘৰৰ পৰাই সন্ধিয়া ৫ বজাত জনসাধাৰণৰ সেৱাত বৰ্তী থকা প্ৰশাসনিক বিষয়া, চিকিৎসা কৰ্মী আদি লোক সকলক উৎসাহ যোগাবলৈ কৈছিল , সেই ক্ষণটোৱেই হয়তো বহু কথাই কৈ গৈছিল। সেইদিনটোতে শুনিবলৈ পাইছিলোঁ গাৱঁৰ প্ৰতি ঘৰ মানুহৰ ঘৰতে ৫ বজাৰ লগে লগেই বাজি উঠা ডবা, কাহঁ আৰু ঘণ্টাৰ শব্দ। বিভিন্ন মাধ্যম সমূহৰ জড়িয়তে দেখিছিলো নগৰ অঞ্চলসমূহতো প্ৰায় তেনে এক পৰিৱেশেই। অৱশ্যে এচামে লোকে আকৌ এইটোকে লৈ বহু উদ্ভদালিৰ সৃষ্টি কৰাও দেখা গৈছিল। হয়তো সেই লোকসকলৰে এচামৰ এই ভাইৰাচবিধৰ ভয়াৱহতাৰ সম্পৰ্কে জ্ঞানৰ অভাৱ নতুবা তেওঁলোকে আনক দেখিয়েই তেনেদৰে ওলাই আহিছিল ঘৰৰ বাহিৰলৈ। সি যি কি নহওক এজন সুস্থ নাগৰিক হিচাপে আমাৰো এটা দায়িত্ব আছে যে এনে লোকসকলক কেনেদৰে সজাগ কৰিব পাৰি সেই বিষয়ত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাটো। এই ভাইৰাচ বিধ যে কিমান ভয়াৱহ সেই বিষয়ে তেওঁলোকক জ্ঞাত কৰোৱাতো।
সকলো ক্ষেত্ৰৰে ঋণাত্মক দিশ বিচাৰি ফুৰাটো যেন বৰ্তমান সময়ত মানৱ সভ্যতাৰ এটা বৈশিষ্ট্য হৈ পৰিছে। আমি কিয় প্ৰত্যেক কথাৰে ঋণাত্মক দিশটোৰ প্ৰতিহে বেচিকৈ ধাৱমান হব ধৰিছো, সেইয়া এক ডাঙৰ প্ৰশ্ন। যিদিনাই মানুহে ধনাত্মক দিশবোৰকো সমানে বিচাৰি ওলিয়াই আনিব হয়তো ঋণাত্মক দিশবোৰে ৰাজত্ব কৰিবৰ বাবে সুবিধাই নাপাব। কেৱল ঋণাত্মক দিশবোৰকেই খুচৰি থকাৰ বাবেই হয়তো পৃথিৱীখন ধ্বংসৰ গৰাহলৈ গতি কৰি আছে। সেয়েহে মাত্ৰ সেই দিনটোৰ কথালৈয়ে যদি আমি ভাৱি চাওঁ দেখিম যে প্ৰকৃতিয়ে কিমান শান্তিত জিৰণি লৈছিল। চাৰিওফালৰ প্ৰদূষণবোৰ স্তব্ধ হৈ পৰিছিল, চৰাই মাতবোৰে চৌদিশে শান্তিৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছিল, বহুত দিনৰ মূৰত ঘৰৰ সকলোৱে মিলি ভাৱৰ আদান- প্ৰদান কৰিছিল,সেই পুৱাটো যে কিমান ধুনীয়া আছিল। প্ৰতিটো দিনেই যদি এনেদৰে মধুৰ হ’লহেতেন হয়তো পৃথিৱীৰ পৰা ভয়াৱহতাসমূহো নোহোৱা হ’লহেতেন। সচাঁকৈয়ে এটা ভাইৰাচে আমাক বহু কথাই উপলব্ধি কৰাইছে। আজি ধৰ্ম আৰু ভগৱানৰ নামত চলি থকা বজাৰখনেও মুক্তি পাইছে। যেন পবিত্ৰ হৈ পৰিছে বিশ্বৰ প্ৰতিটো মন্দিৰ, মছজিদ আৰু গীৰ্জা, কিয়নো তাত নাই এতিয়া জীৱশ্ৰেষ্ঠৰ সমাগম। মুক্ত হৈছে ভগৱান বহু মিছা অপবাদৰ পৰাও।এতিয়া সমগ্ৰ বিশ্ববাসীৰে অপেক্ষা মাথো এই ভাইৰাচৰ ত্ৰাস অন্ত হোৱালৈ। সকলোৱে মিলি যদি যাৱতীয় ব্যৱস্থাবোৰ গ্ৰহণ কৰি এই ভাইৰাচৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া হয় মানৱ জাতিৰ নিশ্চয় জয় হব। তাৰ বাবেই লাগিব একতা আৰু সজাগতা আৰু এই একতা আৰু সজাগতাক নিজ নিজ গৃহৰ পৰাই আমি পালন কৰাটো নিত্যান্তই প্ৰয়োজনীয় এইসময়চোৱাত। এই ত্ৰাসৰ সময়ত ঘৰতে থাকক, নিজৰ পৰিয়ালৰ লগতে পৃথিৱীখনকো এই ৰোগৰ পৰা মুক্ত হোৱাত সহায় কৰক। লগতে যিসকল প্ৰশাসনিক সেৱা, চিকিৎসা সেৱা আদি আন আন সেৱা আগবঢ়োৱা লোক আছে তেওঁলোকক উৎসাহ যোগাওঁক নিজ গৃহৰ পৰাই।

শৰ্মিষ্ঠা ৰাজগুৰু
সাংবাদিকতা আৰু গণসংযোগ অধ্যয়ন কেন্দ্ৰ
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়

শংকা

স্কুলৰ পৰা ভাগৰি অহা মোৰ দহ বছৰীয়া মাজনীক মই সুধিছো- “মাজনী, স্কুলৰ পৰা আহিলা? মাজনী তোমাক কিবা এটা সুধিছো , মুখেৰে নামাতা কিয়? আজি তোমাক চাৰে পিটিলে নেকি? নোকোৱা কিয় একো?দুখ মনেৰে তাই মোৰ কাষৰ পৰা উঠি গুচি গৈছিল।

মইয়ো তাইৰ কি হ’ল ধৰিব নোৱাৰি নিজৰ কামত লাগিলো। সন্ধিয়া সময়ত নিজৰ ৰূমৰ পৰা ওলাই আহি পাকঘৰত সোমাই তাই মোক সুধিছিল-“মা, আজি হিষ্ট্ৰি চাৰে কৈছে, এসময়ত আমাৰ অসমৰ চৰকাৰী ভাষা হেনো অসমীয়া আছিল। এতিয়াও তেনেদৰে থকা হ’লে তুমিয়েই মোক পঢ়াত সহায় কৰিব পাৰিলাহেঁতেন। কিমান ভাল লাগিলহেঁতেন। আমাৰ দেশৰ সকলো ৰাজ্যতে নিজৰ থলুৱা ভাষাটোৱেই চৰকাৰী ভাষা হোৱাৰ দৰেই অসমতো অসমীয়া হলহেঁতেন। আমি সকলো ৰাজ্যৰে চৰকাৰী ভাষাৰ বিষয়ে আজি পঢ়িছো। কেৱল অসমৰহে দেখোন বেলেগ। মা চাৰে কৈছে অসমীয়া মানুহবোৰে হেনো নিজৰ ভাষা- সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে আৰু সেয়ে অসমখন বিদেশীৰ অধীনলৈ গুচি গ’ল। কিয় এনে হ’ল মা?অসমৰ মানুহ দূৰ্বল আছিল নেকি?

তেনেকুৱা নহয় মাজনী বুলি মই বহুপৰ থমকি ৰ’লো তাইৰ কাষত।তেনেতেই মাৰ চিঞৰ।মোৰো টোপনি ভাঙিল। ঘড়ীত সময় তেতিয়া সাত বাজি বিশ মিনিট। মোৰ বুকুত এক অবুজ শংকা ভৱিষ্যতটোক লৈ।